roznevesht

2009-08-01T20:21:00.000-07:00

سحرم دولت بيدار به بالين آمد
گفت برخيز که آن خسرو شيرين آمد
قدحي درکش و سرخوش به تماشا بخرام
تا ببيني که نگارت به چه آيين آمد

2008-05-02T06:12:00.001-07:00

با خیال تو به سر بردن اگر هست گناه
با خبر باش که من غرق گناهم همه شب

2007-05-01T12:03:00.000-07:00

خون گدایی همچو من رسمی ز حلاج است و بس
زنجیر عشق سلسله ماند به پای تا پای دار
ای ابر عشق دردمند ای دختر قداره بند
من تار تو زخمی بزن امشب بیا بر من ببار
لب بسته ام از هجر تو مردی زخیل مردگان
هم برزخ این روزگار هم ترس از پایان کار
دردا که دل در ماتم است کی می تواند از فراق
بگریزد از این آشیان تا کی بماند روزه دار
بلبل چه می داند که بر بام کدام آید فرود
آزاده و عاری ز شب پنداردت آزادگار
آیم چو چنگ اندر خروش چون زخم بر من می زنند
این مردمان رنگ رنگ این دشمنان نابکار
امشب نگار سرکشم دزدیده قلب آتشم
آتشفشان خامشم, تصویر سرد کوهسار
ای وای بر سوته دلان و عاشقان بی نشان
متروکه های بین راه ویرانه های شادخوار
آتش زنید برخانه ام این جسم را بی جان کنید
خاکسترم بر باده ها, تندیس من مردانه وار
پرچم نشان یادها, هم برفراز بام ها
فرسوده در ایام ها, عشق نهان یادگار
عباس معروفی/ سمفونی مردگان ص 193

2006-12-02T06:21:00.000-08:00

فرا‌داستان
دکتر حسین پاینده، ‌فرا‌داستان را نامی متعلق به ادبیات پست مدرن بر می‌شمرد و می‌گوید: «از نظر برخی منتقدان، ‌فرا‌داستان نشان دهنده‌ی مرگ رمان است حال آن که از نظر خود نویسندگان فرا‌داستان، نشانی از تجدید حیات رمان دارد.
وی در باره‌ی مفهوم بازی در فرا‌داستان می‌گوید: «در توصیف فرا‌داستان بیش‌تر گفته می‌شود این نوع داستان، ‌شکلی از بازی است و چون در هر اثر هنری، ‌هنرمند یک عالم دیگر خلق می‌کند، از این نظر هنر داستان‌نویسی نیز حکم یک بازی را دارد و در عین حال فرا‌داستان شکل نا‌متعارفی از داستان است که در عالم ادبیات، ‌عادی تلقی نمی‌شود.
در فرا‌داستان هیچ تقلیدی از جهان نمی‌بینیم. نه جهان عینی و نه جهان ذهنی بلکه نوعی از داستان‌نویسی است که توجه خواننده را به تصنعی بودن جهان جلب می‌کند و به طور کلی می‌توان گفت فرا‌داستان شکلی بین داستان تخیلی و نقد ادبی است.
ساختار فرا‌داستان تو‌در‌تو است و راوی بیش از حد معقول است. در باره‌ی رویدادها اظهار نظر اخلاقی می‌کند و به خواننده در بر آفرینی معنای اثر، نقش اعطا می‌کند. فروپاشی همه جانبه‌ی مکان و زمان،‌ انسانیت‌زدایی از شخصیت، ‌استفاده از اسامی که آشکارا نشان دهنده‌ی خلق و خوی شخصیت است و استفاده از ژانرهای عامه‌پسند از ویژگی این سبک است. در فرا‌داستان هر نویسنده با نوشتن رمان، تنها واقعیت را خلق می‌کند.

2006-11-12T12:11:00.000-08:00

فدریکو گارسیا لورکا (ترجمه از خسرو ناقد)

وقتی که من می‌میرم،
باز گذارید پنجره مهتابی را.

کودک نارنج می‌خورد.
(از پنجره‌ی مهتابی می‌بینم او را.)

دِروگر گندم درو می‌کند.
(از پنجره‌ی مهتابی احساس می‌کنم او را.)

وقتی که من می‌میرم،
باز گذارید پنجره مهتابی را.

2006-09-07T13:50:00.000-07:00

چند شعر کوتاه از نِزار قبّانی شاعر معاصر عرب:
(1)
تا وقتی که، ای گنجشک سبزم
دوستم هستی
پس خدا
در آسمان است!
(2)
دوستم می‌پرسد:
تفاوت من و آسمان در چیست؟
تفاوت شما...
وقتی که تو می‌خندی
آسمان را فراموش می‌کنم!
(3)
ای خدا قلبم دیگر کفاف نمی‌دهد
برای این که کسی من دوست می‌دارم
به اندازه‌ی دنیاست
پس در سینه‌ام قلبی بگذار
که به اندازه‌ی دنیا باشد.
(4)
دوست داشتن ای دوست
شعری‌ست زیبا که بر روی ماه نوشته شده است!
دوست داشتن بر تمامی برگ‌های درختان نقش بسته است!
دوست داشتن بر پرهای گنجشکان نقاشی شده است
بر دانه‌های باران!
اما در کشورم کدام زن
اگر مه‌ای را دوست بدارد به پنجاه سنگ نمی‌زنند!
ترجمه از: احمد دریس

2006-08-22T14:35:00.000-07:00

پیشانی صاف
نشان بی‌دردی است .
آنكه آهسته در خیابان گام بر می‌دارد
خبر هولناك را نشنیده است هنوز.
براستی كه، به دورانی سخت تیره روزگار می‌گذرانم .
... من
برتولت برشت
از جنگل‌های سیاه می‌آیم ...

2006-08-11T12:41:00.000-07:00

در جنگ حق و ناحقی وجود ندارد. همه ناحق‌اند. چه جنگ ایران و روم باشد، ‌چه اعراب و جهانیان و چه اسرائیل و لبنان. مرگ بر هر آنچه زندگی را از انسان سلب می‌کند.

2006-06-28T01:47:00.000-07:00

بر گرفته از «ستاره‌ی سهیل»
يك بار خواب ديدن تو به تمام عمر می ارزد
پس نگو كه رويای دور از دسترس خوش نيست
گر چه به ظاهر جسم خسته است
ولی دل درياست تاب و توانش بيش از اينهاست
دوستت دارم ....
و تاوان آن هر چه باشد باشد
دوستت دارم ....
بيشتر از ديروز
باكی ندارم از هيچ كس و هيچ كس كه تو را دارم
ای عزيز

2006-06-22T12:36:00.000-07:00

پیرامون لغت«رمان»
در لغت‌نامه به لحاظ تاریخی از واژه‌ی «رمان» به عنوان «زبان مشترک و عامیانه» در برابر زبان لاتین که زبان دانشمندان و زبان مرجع است صحبت می‌کنند. جدایی میان زبان لاتین و زبان رومیایی که منجر به تفکیک زبان فرانسه‌ی باستان نیز شد به وضوح در قرن هشتم رخ داد و زبان‌هایی مثل فرانسوی، ‌ایتالیاییی، اسپانیایی، پرتغالی، رومانیایی هنوز جزء زبان‌های رومیایی طبقه‌بندی می‌شوند. در قرن دوازدهم واژه‌ی «رمان» هم نشان دهنده‌ی نوشته‌ی منظوم بود و هم زبانی که متن بدان نوشته شده است. از واژه‌ی romanz (= زبان عامیانه) فعل romamcier مشتق شد که در ابتدا به معنای «ترجمه از زبان لاتین» بود و سپس در ابتدای قرن پانزدهم معنای «داستان گفتن به زبان فرانسه» را داد. نویسنده از آثار متقدمان استفاده می‌کرد تا درباره‌ی افسانه‌هایشان مثلا در ادبیات لاتین اطلاعاتی کسب کند[...] همین واژه تا بدان جا گسترش یافت که دیگر صرفا به اثری که از لاتین ترجمه شده باشد اطلاق نمی‌شد بلکه تدریجا بر کل اثر تخیلی به زبان عامیانه اطلاق شد، ‌همین ماده‌ی ادبی در تضاد با ماده‌ی شفاهی سر برافراشت، ‌و، ‌در پایان قرون وسطا،‌ این واژه حتا سرودهای پهلونی را نیز شامل می‌شد. (رونوف، رولان و رئال اوئله؛ 1378، ص2)

2006-06-21T01:51:00.000-07:00

میزی برای کار
کاری برای تخت
تختی برای خواب
خوابی برای جان
جانی برای مرگ
مرگی برای یاد
یادی برای سنگ.

اخوان

2006-05-25T15:31:00.000-07:00

اگرچه حاليا ديری است کان بی کاروان کولی
از اين دشت غبار آلود کوچيده است
و طرف دامن از اين خاک دامنگير برچيده است
هنوز از خويش پرسم گاه:
آه
چه می ديده است آن غمناک
روی جاده نمناک؟

2006-05-24T13:42:00.000-07:00

و دلت
کبوتر آشتی ست _
د رخون تپیده
به بام تلخ
با این همه
چه بالا
چه بلند
پرواز می کنی!

سیرک

2006-05-22T13:21:00.000-07:00

آشنایی با صادق هدایت، ص 300
فرزانه:‌ آقای هدایت،‌ چطور شد که شما از سیرک خوشتان می‌آید؟ در اینجا مشتری‌های سیرک بچه‌ها هستند.
هدایت: برای اینکه بچه‌ها آدم حسابیند. شعور دارند. سیرک کنایه از چرخ و فلک است. توی یک چادر بسته‌ی گرد، ‌تمام اتفاقاتی که در عالم می‌افتد جمع است، ‌تمام اعمالی را که آدمیزاد میان دشت و کوه و یا با حیوانات می‌کند در آنجا می‌بینی...سیرک تو یک سطح نیست، ‌چندین بُعد دارد...از این مزخرفات گذشته من اصلاً از موزیک و رنگ‌ها و دلقک‌ها و تراپزیست‌ها trapezistes [بندبازها] خوشم می‌آید...تو سیرک همه چیز جان دارد، ‌تکان می‌خورد، ‌صحنه‌ها به سرعت عوض می‌شود، ‌پُرحرفی ندارد.

2006-05-19T03:38:00.000-07:00

صادق هدایت،‌ نوشته‌های پراکنده ص 169
»انسان وقتی که به درجه‌ی هوش حیوانی پی‌برد می‌تواند از خود سؤال کند تا چه اندازه رعایت حقوق آنها را باید در نظر گرفت؟ آیا هیچ سزاوار است به اتلاف جنبندگانی که برای ترقی خود در تلاش هستند و مانند انسان در جستجوی سعادت که اولین نقطه نظر تمام مخلوقات است، می‌باشند مبادرت نماییم؟ پرندگانی که برای زراعت مفید و لازم می‌باشند، می‌بینیم در هر سال هزارها به دست انسان سبع خونخوار مقتول و محبوس و بالاخره نابود می‌شوند. تمام حیوانات تا کوچکترین آنها می‌روند در اثر ظلم و کشتار معدوم شوند.»

2006-04-28T13:21:00.000-07:00

صادق هدایت – زنده به گور – ص 27
گاهی با خودم نقشه‌های بزرگ می‌کشم، ‌خودم را شایسته‌ی همه کار و همه چیز می‌دانم، ‌با خود می‌گویم: ‌آری کسانی که دست از جان شسته‌اند و از همه چیز سرخورده‌اند تنها می‌توانند کارهای بزرگی انجام بدهند. بعد با خودم می‌گویم: ‌به چه درد می‌خورد؟ چه سودی دارد ؟... دیوانگی، ‌همه‌اش دیوانگی است! نه، ‌بزن خودت را بکش، ‌بگذار لاشه‌ات بیفتد آن میان، ‌برو، ‌تو برای زندگی درست نشده‌ای، ‌کمتر فلسفه بباف، ‌وجود تو هیچ ارزشی ندارد، ‌از تو هیچ کاری ساخته نیست! ولی نمی‌دانم چرا مرگ ناز کرد؟ چرا نیامد؟ چرا نتوانستم بروم پی کارم آسوده بشوم؟

2006-04-27T01:09:00.000-07:00

نوشتن مثل معماریست / صادق هدایت
سخت‌ترین کارها که پایه‌ی نوول نویسی است ساختن پرسوناژ است. وقتی پرسوناژ واقعی داشتی همه جور بلا می‌توانی به سرش بیاوری. تازه برای وصف یک منظره یا اتفاق هم باید قابل قبول بودنش را در نظر گرفت، چه برسد به پرسوناژ یک داستان. یا باید بشناسیش، ‌یا آنقدر کامل تصورش بکنی که باهات مانوس بشود؛ کیست؟ چه می‌خورد؟ چه می‌کند؟ اهل کجاست؟ بعد بروی سر اینکه چه جوری حرف می‌زند، ‌چه کارهای ازش بر می‌آید، ‌با دیگران چه رابطه‌ای دارد... نوشتن مثل معماریست. پایه و اساسش حامل موسیقی است. اگر یک نت را غلط بنویسی دیگر کمپوزیسیونی وجود ندراد؛ بنابراین باید همه‌ی عوامل و جوانب را خوب شناخت و در نظر داشت، روحی و جسمی .
آشنایی با صادق هدایت/م.ف.فرزانه/ص160

2006-04-25T02:21:00.003-07:00

«می‌بینم که از این ریزه‌مگس‌های زهرآگین به ستوه آمده‌ای، می‌بینم که وجودت زخمی و خون‌آلود شده است؛ ولیکن سربلندتر از آن هستی که خشمگین شوی.
«آنها معصومانه خون ترا می‌خواند، جان بی‌رمغشان خون می‌طلبد، - و معصومانه نیش می‌زنند.
«و تو که به کنه همه چیز توجه داری، حتی از زخم‌های ناچیز هم تا ژرفنای وجودت رنج می‌بری؛ و پیش از اینکه التیام یابی، کرم زهرآلودشان بر سراسر دستت لغزیده است.
«به گمانم تو بزرگوارتر از آن هستی که این خونخواران را سرکوب کنی! اما هشدار که محکوم بی‌عدالتی مسموم‌شان نشوی.
«این‌ها گرد تو می‌گردند و وز و وز می‌کنند، حتی وقتی تو را می‌ستایند، ستایش‌شان نابجاست. می‌خواهند جان و خون‌ات را بمکند.
«ترا مانند یک خدا و یا یک شیطان ستایش می‌نمایند؛ در پیشگاهت شنگ و شیون می‌کنند. اعتنا مکن! اینان چیزی جز چاپلوسی و ضجه و مویه نمی‌شناسند.
«حتی بسا خود را مهربان جا می‌زنند. اما این شیوه‌ی موذیگرانه‌ی دون‌مایگان است. آری، دون‌مایگان موذی هستند!
«فکر فرومایه‌شان سخت به تو مشغول است – همیشه در نظرشان مشکوک هستی. زیرا هرچه آنها را به فکر کردن وابدارد مشکوک است.
«جوانمردی و پارسائیت را تنبیه می‌کنند و در حقیقت فقط لغزش‌هایت را قابل عفو می‌دانند.
«حتی اگر برایشان مروت نمیایی، گمان می‌کنند که مورد تحقیر قرار گرفته‌اند؛ و در عوض نیکوکاری‌هایت، نامردانه زیان می‌زنند.
بگریز! ای دوست من به عزلتگاهت بگریز، به آنجایی که نسیم سخت و خشن می‌وزد بگریز. سرنوشت تو این نیست که مگس‌کش باشی.»

فردریک نیچه – چنین گفت زرتشت

2006-04-15T12:01:00.000-07:00

حکایتی کهنه است که میداس‌شاه به زمانی دراز در بیشه‌زاران،‌ در جستجوی سیلنوس فرزانه، یار و همدم دیونیزوس بود، ‌بی‌آنکه او را بیابد. ولی زمانی که بالاخره به چنگش آورد، ‌پرسید: «چه چیز برای انسان برای انسان، برترین است؟ دیو خاموش ماند. لجوج و بی‌جنبش ایستاد تا آنکه در نهایت توسط شاه وادار شد. پس به خنده‌ای گوش‌خراش بیفتاد و این سخنان بگفت: «موجودات ناپایدار فلک‌زده،‌ کودکان زاده شده به تصادف و سختی! چرا مرا وامی‌داری تا با تو بگویم، آنچه را برای تو سودمند است که نشنوی؟ بهترین برای تو دسترس‌ناپذیر است: آن است که زاده نشوی. نباشی، هیچ باشی. ولی زان پس، بهترین برای تو آن است که زودازود بمیری.

2006-04-14T09:44:00.000-07:00

طراحی صد سال تنهایی را با کمک دوست‌ام آقای کورش عنبری بازسازی کردم. در اینجا از ایشان و زحماتی که متحمل شدند تشکر می‌کنم. ایشان همچنین طراحی سایت دو نفره‌مان- سایت پنجره – را به عهده دارند.
شهروند

2006-04-13T08:16:00.000-07:00

ما همه‌مان تنهائیم، نباید گول خورد، زندگی یک زندان است، زندان‌های گوناگون. ولی بعضی‌ها به دیوار زندان صورت می‌کشند و با آن خودشان را سرگرم می‌کنند. بعضی‌ها می‌خواهند فرار بکنند، دستشان را بیهوده زخم می‌کنند، و بعضی‌ها هم ماتم می‌گیرند. ولی اصل کار اینست که باید خودمان را گول بزنیم، همیشه باید خودمان را گول بزنیم، ولی وقتی می‌آید که آدم از گول زدن خودش هم خسته می‌شود...
صادق هدایت (گجسته دژ)

2006-03-19T03:47:00.000-08:00

من به زودی خواهم مرد. از سرنوشتی که با گلها، ‌حشره‌ها و ستارگان در آن شریکم،‌گله‌مند نیستم. در جهانی که همه چیز به‌سان رویایی گذراست، ‌انسان دوست دارد جاودانی باشد. از اینکه اشیاء و موجودات و قلب‌ها فناپذیرند، ‌گله ندارم، ‌چرا که همین بدبختی، ‌بخشی از زیبایی‌شان را می‌سازد. چیزی که مرا آزرده می‌کند، ‌دیگرگونه بودن آنهاست. در گذشته اطمینان به اینکه در هر لحظه‌ی زندگی‌ام به کشف تازه‌ای دست می‌یابم که می‌دانستم دیگر تجدید نخواهد شد، ‌روشن‌ترین راز دلخوشی‌هایم را تشکیل می‌داد. اکنون من شرمزده از این دنیا می‌روم، ‌همچون شخص خوش اقبالی که تنها در جشنی با شکوه که بیش از یک بار برگزار نمی‌شود، ‌شرکت کرده است. چیزهای عزیز، ‌شما دیگر شاهدی جز نابینایی رو به مرگ ندارید...
مارگریت یورسنار – داستان‌های شرقی

2006-01-09T12:43:00.000-08:00

"چشم هایت را ببند تا به آرامش برسی"
این چیزی بود که او به من گفت

2005-09-17T04:35:00.000-07:00

دلتنگی
وقتی احساس تنهايی می‌كنم دلم می‌گيرد و درواقع درهمين لحظه‌هاست كه احساس می‌كنم بيشترازهرموقعی به خودم نزديك‌ترام.
هروقت دلتنگ می‌شوم زندگی را جورديگری می‌بينم.
وقتی دلم تنگ می‌شود تخيل‌ام پرواز می‌كند،قدم به قلمروهایی می‌گذارم كه چنان بعيد و دوراست كه به فكرهيچ بنی‌بشری نمی‌رسد؛برفراز قله‌ها پرواز می‌كنم،دشت‌ها را درمی‌نوردم و به جایی می‌رسم كه خورشيد را پشت سرگذاشته‌ام و زيرپای‌ام همه درياست.انديشه‌ام چنان اوج می‌گيرد كه هفت آسمان را می‌پايد،به بعيدترين كنج‌های عدم سرمی‌كشد،دنيا را زيرورو می‌كند وبعد خسته ازمعراج طولانی‌اش‌ به كالبدام باز می‌گردد.
بعضی وقت‌ها كه دلم تنگ می‌شود ياد قهرمانی می‌افتم كه درسياه چاله‌های عدالت درغم خفته‌ی چند خواب درچشم ترش می‌شكند.
وقتی دلم تنگ می‌شود فروغ مرا می‌خواند و من او را ازبرمی‌كنم.وقتی قلبم از فروغ پرشد،ذهنم را به شاملو می‌سپارم تا بازيچه‌ی كلمات‌اش شود.
دلتنگی نيلبكی است كه مرا می‌نوازد به تكرار،مكررو مكرر.و اشتياقی است به فراترازخويش رفتن،آنجا مرز عدم است و وجود.آنجا كه نه تاريكی است ونه روشنايی،گرگ و ميشی است مبهم كه آدمی را به حيرت می‌اندازد كه آيا مژده‌ی صبح را با خود دارد يا خبرازظلمت تاريكی است.
دلتنگی برای من برفراز كوه شدن درغروب نيست،دلتنگی برای‌ام هوای ابری جمعه‌ها نيست،و نه گفتن محبوب هم نيست. دلتنگی برای من يك عروج است،يك شهود،يك خلسه به مانند نماز،من هروقت دلتنگ می‌شوم نماز می‌خوانم.
من هروقت احساس دلتنگی مي‌كنم،دنيا را جور ديگر مي بينم.
من هروقت احساس دلتنگی می‌كنم،به خودم نزديك‌تر می‌شوم.
من هروقت احساس دلتنگی می‌كنم،..

2005-09-14T00:40:00.000-07:00

گناه من!!
گناه من تنها اين است كه در زمانی نامناسب در جای نامناسبی هستم."هستم"و ای كاش نبودم،كه بودنم طوق لعنتی است برگردنم.سال ها تنهايی،صد سال تنهايی و باز تنهايی،و دوره می‌كنم شب را و روز را و هیچ را.چشمان تار گريه گرفته‌ام ديگر به اميد هيچ ناجی‌ی نيست كه ناجيان خود در قعر گور شيون سر داده‌اند.دلم به حال خودم می‌سوزد و به حال انسان می‌سوزد كه چه مضطربانه چنگ به هر اميدی می‌زند تا روز واقعه را عقب بياندازد.عده‌ای روی پاهای‌شان ايستاده‌اند و عده‌ای روی سرشان و دل خوش به اينكه به جايی تكيه دارند،غافل از اينكه از اول هم تكيه گاهی وجود نداشت نه درآسمان نه درزمين.دلم به حال خودم می‌سوزد و می‌ترسم كه با سر انگشت حقيقت برحباب كاذب زندگی‌ام تلنگری بزنم. وحشت بيرون چه دهشتناك است.درماندگی،و گریه،چرا گريه امانم نمی‌دهد،چرا من دلم تنگ است،چرا غم‌ام به سان دلهره و اضطراب در هوا به خواب رفته است.وقتی تنهاتر می‌شوم و تنهایی هم مرا رها می‌كند ديگر تحمل كشيدن بار زندگی برايم نمی‌ماند؛دلم می‌خواهد جان‌ام را بگذارم و بروم،و بخندم به همه‌ی كسانی كه در سراب اميدهای خود ساخته‌شان می‌لولند،بخندم به همه‌ی آرمان‌هایی كه انسان را خدا كرده‌اند و به همه ‌ی خدايانی كه كمتر از انسان‌اند.
آه چقدر دلم می‌خواهد كه جانم را بگذارم و بروم.

2005-09-10T08:08:00.000-07:00

رقص باران،تقدیم به باران
منو بوسيد و بدن خيسمو درآغوش گرفت.مثل ديونه‌ها می‌رقصيد و دورم می‌چرخيد.امون نمی‌داد،با بوسه‌هاش صورتمو خيس كرده بود‎،پشت گردنم،پشت گوشام؛و با هر تماس بوسه‌ش وجودم لبريز از لذت می‌شد.چه حالی داشت عشق بازی!حتی از روی لباسام درم نفوذ می‌كرد،قلقلكم می‌داد.در آغوشم گرفته بود،كاملا بهم مسلط بود.وقتی لپ‌هامو لمس می‌كرد يه جوري می‌شدم!خب خوشبختی يعنی همين و من چيز ديگه‌ای نمی‌خواستم.حالا نوبت من بود.لباشو مك می‌زدم و داشتم درسته درسته قورتش می‌دادم.زير اون دراز كشيده بودمو بهش خيره شده بودم.اون بی‌نهايت بود.اون از بی‌نهايت اومده بود و من دوسش داشتم.آره زيرش دراز كشيده بودمو خودمو به دستش داده بودم تا هر كاری دلش می‌خواست باهام بكنه.داشتيم می‌رقصيديم،نمی‌دونم چه رقصی بود تا حالا نديده بودم.دستمو دور كمرش انداخته بودم و اونم دستشو گذاشته بود روی شونه‌هام.چرخ می‌زديم و باز چرخ می‌زديم. چه حالی كرديم.هيچوقت از يادم نمی‌ره.
اما باز از دست اين مامانم،صدام كرد كه:ديونه!زير بارون خيس شدی مريض می‌شی.و زير لبی چيزای گفت كه متوجه نشدم.آخه مامان نمی‌دونه كه بارون عشق منه،ناز منه،دلدار منه.
راستی يادم اومد اسم اون رقص،رقص باران بود.

2005-09-05T11:50:00.000-07:00

...به باران

تو و اشتیاق پر صداقت تو
من و خانه‌مان
میزی و چراغی ...
آری در مرگ‌آورترین لحظه‌ی انتظار
زندگی را در رؤیاهای خویش
دنبال می گیرم.
در رؤیاها و
در امیدهای‌ام.

(شاملو – آیدا در آینه)

2005-08-30T02:59:00.000-07:00

شعري برای باران

آن که می‌گوید دوست‌ات می‌دارم
خنیاگر غم‌گینی‌ست
که آوازش را از دست داده است.
ای کاش عشق را
زبان سخن بود
هزار کاکلی‌ی شاد
در چشمان توست
هزار قتاری‌ی خاموش
در گلوی من.
عشق را
ای کاش زبان سخن بود
*
آن که می‌گوید دوست‌ات می‌دارم
دل اندوه‌گین شبی‌ست
که مهتاب‌اش را می‌جوید.
ای کاش عشق را
زبان سخن بود
هزار آفتاب خندان در خرام توست
هزار ستاره‌ی گریان
در تمنای من.
عشق را
ای کاش زبان سخن بود

(شاملو – ترانه‌های کوچک غربت)

شعری برای باران

2005-08-24T23:31:00.000-07:00

شعری برای باران

تا در آئینه پدیدار آئی
عمری دراز در آن نگریستم
من برکه‌ها و دریاها را گریستم
ای پری‌وار در قالب آدمی
که پیکرت جز در خلواره‌ی ناراستی نمی سوزد !-
حضورت بهشتی‌ست
که گریز از جهنم را توجیه می‌کند،
دریائی که مرا در خود غرق می‌کند
تا از همه‌ی گناهان و دروغ
شسته شوم.
و سپیده دم با دست‌های‌ات بیدار می‌شود.

(شاملو _ آیدا در آینه)

تقديم به باران

2005-08-23T00:36:00.000-07:00

تقديم به باران

دوست‌اش می‌دارم،
چرا که می‌شناسم‌اش
به دوستی و یگانگی.
- شهر
همه بیگانگی و عداوت است.ـ

(شاملو - آیدا:درخت و خنجر و خاطره!)